Nú liggur ljóst fyrir hvaða valkostir bjóðast íbúum Seltjarnarness í sveitarstjórnakosningum í vor. Í fyrsta sinn verður nú Miðflokkurinn, ásamt óháðum, með framboðslista. Liggur þá fyrir að bæjarbúum gefast þrír valkostir; Sjálfstæðisflokkurinn sem stýrt hefur bæjarfélaginu frá stofnun þess; Samfylking, Viðreisn og óháðir, en gott er að sjá að á Seltjarnarnesi er horfst í augu við það að þetta er einn flokkur, og svo loks Miðflokkurinn, nýtt borgarlega sinnað framboð sem talar fyrir nýrri nálgun á verkefnum bæjarins.
Miðflokkurinn kemur fram með hvort tveggja í senn – sanngjarna gagnrýni á núverandi rekstur og ráð til að gera góðan bæ betri.
Það er ekki svo að látlaus gagnrýni vinstri manna eigi nokkurn rétt á sér er varðar skuldir bæjarins og að þær ógni sjálfstæði hans. Sífellt er á þessu klifað án þess að nokkru sinni sé útskýrt að stærstur hluti þessara skulda eru lífeyrisskuldbindingar sem greiðast upp á löngum tíma og eru fyrst og fremst áætlun um kostnað byggðar á lífslíkum og launakjörum opinberra starfsstétta. Þessi málflutningur er auðvitað til þess eins að geta réttlætt hærri skatta og jafnframt að þétta byggð í anda meirihlutans í Reykjavík. Eða heldur einhver að ráðdeild verði viðhöfð á vakt vinstri manna? Gaman væri að heyra af því sveitarfélagi undir stjórn þessara flokka sem hefur lækkað skuldir og haldið sköttum í lágmarki.
En það þýðir ekki að allt sé í sóma. Sannarlega hafi mörg áföll valdið slakri stöðu og kannski fyrst og fremst komið niður á reglubundnu viðhaldi og fegrun bæjarins. En stórmál eins og mygla í skólum er auðvitað afleiðing af skorti á viðhaldi húsnæðis. Það þarf að nálgast rekstur þessa bæjarfélags með það að leiðarljósi að ekki þarf að reisa bæjarstjóra eða meirihluta neina minnisvarða heldur sinna grunnþjónustunni svo vel að bæjarfélagið skari fram út á öllum sviðum. Það er kannski ekki spennandi verkefni að gera gott viðhald og þjónustu að sínu helsta baráttumáli, en það er nákvæmlega það sem bæjarfélagið þarf á að halda.
Þá verður bæjarstjórn að standa í ístaðinum hvað varðar allar framkvæmdir í Reykjavík sem skaða umferðarflæði til og frá Seltjarnarnesi. Allir bæjarbúar þekkja hversu illa hefur verið haldið á hagsmunum okkar í þeim efnum. Nú er svo komið að viðbragðstími neyðaraðila er óásættanlegur. Ekki er heldur líklegt að framkvæmdir við svokallaða Borgarlínu muni þar bæta um betur nema síður sé. Núverandi bæjarstjóri skrifaði glaðhlakkanlegur undir samgöngusáttmálann án þess að ráðfæra sig við félaga sína í meirihlutanum svo ekki er hann líklegur til stórræða fyrir hönd íbúa. Nú ekki þar að fjölyrða um að Samfylking og Viðreisn eru líklega bara sporrekjendur félaga sinna í Reykjavík sem engan áhuga hafa á að greiða götu bílaumferðar nokkurs staðar.
Á þessu kjörtímabili hefur þess líka gætt að þrátt fyrir „opnar dyr“ bæjarstjóra er algengt að fyrirspurnum sé ekki svarað og að verulega vanti uppá skilvirka og eðlilegt stjórnsýslu. Sumir fá fyrirgreiðslu umfram það sem eðilegt má telja og á kostnað nærumhverfis. Og ekki mátti miklu muna að ein dýrmætasta eign bæjarfélagsins, lóðin á horni Norðurstrandar og Suðurstrandar (Orkureiturinn) yrði gefin stórfyrirtæki. Lóðin er mörg hundruð milljóna króna virði. Þar kom sér vel að bæjarstjórinn er ekki einráður.
Kostir lítils bæjarfélag eiga að vera einfaldar boðleiðir með mikilli skilvirkni þar sem jafnræðis er gætt með íbúa. Gallarnir geta auðvitað verið vina- og frændhygli. Þess vegna er Miðflokkurinn góður kostur. Sjálfstæðisflokkurinn þarf á aðhaldi að halda án þess að bæjarfélaginu sé stefnt í raunverulega hættu af skuldasöfnun, byggðaþéttingu og hærri sköttum með því að halla sér að Samfylkingu og Viðreisn. Reykjavíkur- og ríkisstjórnarsaga þeirra flokka segir allt sem segja þarf.
Skafti Harðarson, oddviti Miðflokksins